เหนื่อยไหม — การจัดการความเหนื่อย

ก็อย่างที่รู้ๆ กัน ชีวิตแต่ละคน ก็เหนื่อยกันคนละแบบ บางคนเหนื่อยกาย บางคนเหนื่อยใจ บางคนเหนื่อยทั้งสองอย่าง จึงเกิดคำถามว่า แล้วเราจะเลี่ยงความเหนื่อยหรือไม่ให้เกิดความเหนื่อยได้หรือเปล่านี่ซิ อย่างที่พระพุทธเจ้าสอนไว้ว่า จงแก้ที่สาเหตุ ฟังแล้วเหมือนง่าย แต่ทำยากเหมือนกัน เริ่มเหนื่อยที่จะคิดอีกแล้ว ดังนั้น จึงมองหาสิ่งที่จะช่วยให้เราหายเหนื่อยก่อน แล้วจะได้มีจิตมีใจไปนั่งคิด นั่งค้น ไตร่ตรองหาสาเหตุ สิ่งที่จะมาช่วย ก็คงไม่ใช่แค่ไปหายากิน แล้วจะหาย มันอยู่ที่ว่า เราจะจัดการความเหนือยอย่างไร ขอใช้ความรู้ ความสามารถทางด้านการจัดการสารสนเทศที่มีอยู่มาช่วยในการจัดการความเหนื่อยก็แล้วกัน

1. แบ่งความเหนื่อยให้เป็นหมวดหมู่ มันจะได้ไม่กระจัดกระจาย เรื่องที่อยู่ในกลุ่มเดียวกัน ก็เอามาไว้ด้วยกัน จะได้ไม่ต้องคิดแล้วคิดอีก คิดมันทีเดียวไปเลย หากเป็นเรื่องที่อยู่ในกลุ่มเดียวกัน แล้วทำให้ดูเหมือนว่าเรื่องที่เรากำลังทำมันเป็นระบบมาขึ้น จาก 10 เรื่อง พอเอามาจัดเป็นหมวดหมู่ อาจจะเหลือแค่ 2-3 เรื่องก็ได้ ดูน้อยหน่อย หายเหนื่อยไปเยอะเลย

2. จัดลำดับความสำคัญ เพื่อดูว่า อะไรเป็นสิ่งที่ต้องคิด ต้องทำก่อน และเพื่อดูการไหลหรือความสัมพันธ์ของแต่ละเรื่องด้วย เหมือนเอาเรื่อง Grant Chart, Flowcharts มาปฏิบัติ

3. มองหาผู้ที่เกี่ยวข้อง เนื่องจากเป็นระบบเปิด จึงมีสิ่งแวดล้อมจากภายนอกมาเกี่ยวข้องด้วย เราควรจะทั้งใครหรืออะไรจะส่ง Input มาให้เรา และเราจะให้ Output กับใครบ้าง อย่างนี้เป็นการศึกษาเพื่อพิจาณาถึง ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมภายนอกจะเป็นอย่างไร

4. ประเมินผล เพื่อดูว่าเราได้ทำในสิ่งที่ควรทำหรือไม่ จะได้ใช้ในการปรับปรุงครั้งต่อไป ไม่ให้เกิดในสิ่งที่ไม่ควรต้องเกิดอีก รวมทั้งประเมินว่า ระบบการจัดการของเราเป็นอย่างไรด้วย

ทั้งนี้ จำไว้อย่างเดียวว่า สิ่งที่ผ่านมาในชีวิตเรา ก็สอนเรา ช่วยเราให้เข้าใจอะไรๆ อีกเยอะแยะ สนุกกับมัน เรียนรู้จากมัน สร้างวิกฤติให้เป็นโอกาส

ความผูกพัน กับ ความคิดถึง

อะไรคือ ความผูกพัน และอะไรคือ ความคิดถึง  สองคำนี้เป็นคำพูดที่คนเรามักจะใช้กันบ่อยๆ โดยเฉพาะเมื่อเวลาไม่มีคนหรือสิ่งนั้นอยู่ใกล้ๆ คำสองคำนี้แทบจะต้องใช้คู่กันเลย เพราะหากเราคิดถึงอะไร ก็หมายความว่า เราผูกพันกับสิ่งนั้นจนต้องคิดถึง การแสดงออกว่าคิดถึงหรือผูกพันมันไม่ยากหรอก แต่การที่จะแสดงว่าไม่คิดถึง ไม่ผูกพันนี่ซิยากสุดๆ เหนื่อยด้วย ต้องแสดงสิ่งที่ตรงกันข้ามกับความรู้สึก แล้วยิ่งคนนั้นเขาก็อยู่ใกล้ๆ กับเราด้วย ยิ่งยากใหญ่เลย

ทฤษฏีกดปุ่ม ภาค 2

ปุ่มที่ว่านั้นอาจไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตอะไรสำหรับบางคน แต่สำหรับคนที่เห็นว่า —ใจ— เป็นสิ่งที่สำคัญ หากใจไม่ดี ก็คงคบกันไม่ได้ ทั้งทีก็รู้อยู่นะ ว่าคนเรานั้น สภาพจิตใจไม่เหมือนกัน เพราะมีพื้นฐานครอบครัว พื้นฐานความคิดที่ไม่เหมือนกัน แต่มันรับไม่ได้จริงๆ กับเรื่อง —ใจ— อย่างน้อยควรเป็นคนที่คิดดี พูดดี แล้วก็ทำดี

เอาละ ถึงเวลาต้องบอกแล้วมั้งว่า ปุ่มที่ว่าเนี่ย คืออะไร ก็ปุ่มเหยียดหยามนะซี ว่าอะไรก็ว่ากันได้ แต่อย่ามาเหยียดมาหยามกัน  เรื่องนี้เล่ายากจัง เอาเป็นว่า อยากรู้ว่าโดนหยามอย่างไร ก็คุยกันหลังฉากก็แล้วกัน อิ อิ อิ

ทฤษฏีกดปุ่ม

ทำไมบางครั้งคนเราทนบางเรื่องได้ แต่กลับทนบางเรื่องไม่ได้  โดยปกติแล้วตัวเองเนี่ยเป็นคนที่มีความอดทนในระดับหนึ่ง พยายามคิดเรื่องต่างๆ ให้มีเหตุมีผล พยายามคิดว่า พื้นฐานของแต่ละคนไม่เหมือนกัน เลยทำให้คนเรามีความคิดที่แตกต่างกัน ดังนั้น ความอดทนจึงเป็นสิ่งสำคัญเมื่อเราต้องทำงานร่วมกับผู้อื่น

เมื่อ 2 เดือนที่แล้วได้ทำงานสอนภาษาไทยให้ชาวต่างชาติ เรื่องงานสอนนั้นไม่ได้เป็นปัญหา นักเรียนน่ารักทุกคน งานท้าทาย เพราะจะเห็นผลได้อย่างชัดเจนเมื่อสอนเสร็จ แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่า ตัวเองไม่สามารถอดทนได้ต่อไปอีกแล้ว ไอ้ข้ออ้างต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น การทำงานแบบไม่เป็นมืออาชีพ การทำงานอย่างไม่มีระบบ การทำงานแบบไม่มีจรรยาบรรณความเป็นครู สัญญาการทำงานไม่ชัดเจน และอื่นๆ อีกมากมาย ล้วนแต่เป็นปัจจัยเสริมเท่านั้นที่ทำให้ตัดสินใจ —เลิกทำงานนี้ค่ะ—  กลับมานั่งคิด นอนคิด หลายครั้ง แล้วหันกลับไปถามคุณสามี ว่าทำไมทนได้ตั้งนาน แต่วันหนึ่งก็เกิดเลิกทนทันที คุณสามีก็บอกด้วยเสียงที่หนักแน่นว่า ก็เขาดันมากดปุ่มที่ไม่ควรจะกดนะซี  มันถึงได้ระเบิดได้อย่างทันที และรุนแรง โดยคนใกล้ตัวจะรู้ทันทีเลยว่า หากหวานได้ตัดสินใจอะไรแล้วละก็ ไม่มีทางที่จะเปลี่ยนแน่นอน   แล้วฟังต่อคราวหน้าก็แล้วกัน ว่าปุ่มนั้นคือปุ่มอะไร